Najlepsze centrum opisowe

Teleradiologia (radiologia na odległość) – forma radiologii, wchodząca w sklep telemedycyny. Trzyma w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny, natomiast w szczególności radiologii.

Dzięki użyciu nowych metod pozwala na zmianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, jak również silne (przesyłanie najdoskonalszej klasie zdjęć USG, MRI). Idzie na ocenę na odległość. Umożliwia przesyłanie obrazów o wielkiej rozdzielczości, a i interaktywną transmisję audiowizualną z pełną czułością i w sezonie rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) grają na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w światowej sieci Internet, a ponadto na liniach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia funkcjonowania szpitali a kolejnych części ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące usługi w zasięgu teleradiologii występują na przykład w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA lub Wielkiej Brytanii. Obraca się w obecny zabieg różnice czasowe pomiędzy państwem, w którym działa centrum opisowe, a państwami, w których zawierają siedzibę szpitale. Dzięki temu koszt funkcjonowania znacznie się obniża.

Pomoc techniczną w terenie konfiguracji mebla i narzędzi diagnostycznych (TK, MR także zagraniczne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych urządzeń do przygotowania połączenia z naszymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Instalację i konfigurację oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w kierunku obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z działu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo specjalistów w obszarze organizacji transferu określonych w pracowni
Optymalizację protokołów akwizycji danych popularnych na urządzeniach TK i MR przez polskich radiologów
Doradztwo w obszarze wyboru łącza i formie dojazdu do sieci publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
artykułów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Z obecnego
względu nie jest ona usługą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, choć jest pisana pośrednio na jego
korzyść. Przedstawia ona budowę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (ewentualnie z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz zabezpieczenia
technicznego transmisji). Pewno być organizowana
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w budynku przez pracowników
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod nazwane potrzeby,
np. obszary o niskiej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Dziś w warunkach polskich są to przeważnie połą-
czenia punkt-punkt lub małe architektur zamknięte.
Teleradiologia stała się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, ewentualnie nowych możliwościach o pacjencie
i końców jego badań) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już wykonywanych w współczesnej sytuacji,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, a przez
to dobremu, mocnemu i trwałemu dostępowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci komputerowych) i sposobów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o właściwych parametrach
i właściwościach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do całych lub tylko niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej zarówno dostęp do medium meto-
dą „zapamiętaj i daj” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, kiedy również transmisję w okresie rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do rozpoczęcia i wzrostu teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz pełniejsze zastosowanie diagnostyki obrazowej
w profilaktyce zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez sensu na porę dzienie i dzień tygodnia,
i w sposobie pilnym,
− możliwość szybkiego osiągnięcia tą drogą (bez sensu
na trasę) tzw. drugiej uwagi w dużych przy-
padkach,
− pojawianie się całkiem innych technologii wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność branż i konsultacji,
− zapewnienie odpowiedniej jakości zdalnych usług
tego standardu,
− nacisk pacjentów na podniesienie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez agencje opieki
zdrowotnej rozwiązań tańszych i umożliwiających
lepsze zarządzanie zasobami.
Doskonała klasę usług telemedycznych potrafi żyć
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo informacji oraz wstęp do nich na prawdzie
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji danych natomiast ich
kompletności itd.),
− specjalizację w zakresie schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w obecnym również wieloma metodami) itp.,
− wydajną agencję pracy,
− stosowanie systemów ochrony jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez specjalistów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i ochrona techniczną.
Wady teleradiologii i zagrożenia dla jej rozwoju
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i kształtu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, i brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych

You may also like